โปสเตอร์ประติมากรรมกระดาษ

ใช้ภาพถ่ายที่อัปโหลดเป็นข้อมูลอ้างอิงเพียงอย่างเดียว สร้างโปสเตอร์แนวตั้ง 3:4 แบบเปรียบเทียบก่อนและหลังในสไตล์ "ภาพถ่ายจริง + ประติมากรรมภูมิประเทศกระดาษแบบพารามิเตอร์" — หนึ่งภาพ หนึ่งดีไซน์ ไม่ใช่ภาพคอลลาจ เฟรมถูกแบ่งบนและล่างอย่างเคร่งครัด: ส่วนบนประมาณ 49% เป็นภาพถ่ายจริง ส่วนล่างประมาณ 51% เป็นฉากเดียวกันที่ถูกแปลความเป็นประติมากรรมกระดาษ 3 มิติที่สร้างจากแผ่นกระดาษแนวตั้ง ส่วนตัดไอโซเมตริก และเลเยอร์กระดาษรังผึ้ง ทั้งส่วนบนและส่วนล่างต้องมีวัตถุหลัก จำนวน ทิศทาง ตำแหน่ง สัดส่วน การซ้อนทับ และความสัมพันธ์เชิงพื้นที่เหมือนกันทั้งหมด งานโดยรวมเป็นการผสมผสานระหว่างภาพถ่ายสารคดี การออกแบบพารามิเตอร์ ประติมากรรมกระดาษ และการออกแบบบรรณาธิการ: เงียบสงบ สำรวม และน่าสะสม

[ส่วนบน | ภาพถ่ายจริง] รักษาความถูกต้องตามภาพอ้างอิง ระบุตัวบุคคล สัตว์ อาคาร ยานพาหนะ พืช วัตถุ ภูเขาและแหล่งน้ำ ท้องฟ้าและผิวน้ำ โดยคงเอกลักษณ์ รูปร่าง ท่าทาง ทิศทาง สัดส่วน ตำแหน่ง มุมมอง เปอร์สเปกทีฟ พื้นหลัง แสง เงา การสะท้อน และสีสันเฉพาะตัวไว้ ห้ามกลับด้านภาพ ห้ามยืด ห้ามตัดขอบทิ้ง ห้ามเพิ่ม ลด หรือสร้างใหม่ ให้สอดคล้องกับภาษาเลนส์ของภาพถ่ายเดิม ไม่ว่าจะเป็นมุมกว้าง มาตรฐาน เทเลระยะสั้น หรือภาพถ่ายทางอากาศ และคงระยะชัดลึก แสงธรรมชาติ HDR วัสดุจริง เกรนฟิล์ม และอารมณ์ภาพถ่ายนิตยสารไว้ ฉากพระอาทิตย์ตก ย้อนแสง ฝน หมอก และฉากกลางคืนให้คงไว้ตามเดิม เพื่อให้พอดีกับสัดส่วน 3:4 สามารถขยายท้องฟ้า พื้นดิน น้ำ หรือพื้นหลังได้อย่างเป็นธรรมชาติโดยไม่เปลี่ยนตรรกะของฉาก

[ส่วนล่าง | กระดาษเลเยอร์แบบพารามิเตอร์] พื้นหลังเป็นกระดาษอาร์ตสีงาช้างอุ่น สีครีม หรือสีเบจอ่อนที่มีเนื้อหนา เห็นเส้นใย เกรน การปั๊มนูน และมีผิวสัมผัสด้าน แปลความฉากเดิมในรูปแบบการจัดวางพื้นที่แบบเดิม ให้กลายเป็นทิวทัศน์ 3 มิติที่ต่อเนื่องกันซึ่งสร้างจากแผ่นกระดาษแนวตั้งบางเฉียบหลายร้อยถึงหลายพันแผ่นอัดกันแน่นขนานกัน ให้ความรู้สึกเหมือนประติมากรรมกระดาษตัดด้วยเลเซอร์ กระดาษรังผึ้ง ภูมิประเทศเส้นชั้นความสูง และโมเดลสถาปัตยกรรมแบบตัดขวาง ความสูงของแผ่นกระดาษ ความหนาแน่น และสีจะเป็นไปตามภาพถ่าย: วัตถุหลักจะสูงกว่า หนาแน่นกว่า และดูออกง่ายที่สุด พื้นหลังจะต่ำกว่า เบาบางกว่า และดูเป็นนามธรรมมากกว่า สีสันนำมาจากสีหลัก สีรอง และสีเน้นของภาพถ่าย — ใช้กระดาษสีขาวและสีอ่อนสำหรับส่วนไฮไลท์ กระดาษสีเข้มสำหรับส่วนเงา — แสดงให้เห็นความหนาของกระดาษจริง ขอบตัดที่มีเส้นใย และช่องว่างตามธรรมชาติ คนหรือสัตว์ในครึ่งล่างต้องเป็นรูปเงากระดาษขนาดเล็กในตำแหน่ง ทิศทาง สัดส่วน และท่าทางเดิม ห้ามตัดออกหรือขยายขนาด จัดแสงด้วยแสงนุ่มนวลจากด้านบนและแสงด้านข้างเล็กน้อยเพื่อให้เกิด ambient occlusion, global illumination, เงาสัมผัสที่นุ่มนวล และแสงที่ส่องผ่านขอบกระดาษ เพื่อขับเน้นเลเยอร์และมิติของกระดาษ หลีกเลี่ยงลักษณะที่ดูเหมือนผ้า พลาสติก ไม้แกะสลัก เซรามิก โลหะ หรือแก้ว

[ข้อความ] ในพื้นที่ว่างของครึ่งล่าง ให้เขียนข้อความภาษาอังกฤษสไตล์มินิมอลสองกลุ่มเกี่ยวกับวัตถุ สถานที่ เวลา และอารมณ์ของภาพ: บรรทัดหลักสามบรรทัดเป็นตัวพิมพ์ใหญ่แบบ sans-serif ที่มุมซ้ายบน และบรรทัดรองสี่บรรทัดขนาดเล็กกว่าที่มุมขวาบนหรือตามแนวขวาพร้อมขีดสั้น เขียนขึ้นใหม่ให้เหมาะกับภาพนี้ ไม่ใช้คำสำเร็จรูป เว้นระยะห่างระหว่างตัวอักษรกว้างๆ ใช้สีเทาเข้มหรือสีถ่าน ห้ามมีข้อความอื่น

โดยรวมแล้ว ให้เล่าเรื่องราวทางสายตาของ "โลกแห่งความจริงที่ถูกตัดแบ่งเป็นเลเยอร์กระดาษนับไม่ถ้วนและเติบโตขึ้นมาใหม่" หลีกเลี่ยงวัตถุที่ซ้ำซ้อนหรือขาดหาย ทิศทางที่ผิด ส่วนบนและส่วนล่างที่ไม่ตรงกัน แผ่นกระดาษที่หนาเกินไปหรือน้อยเกินไป ครึ่งล่างที่ดูเหมือนภาพถ่ายเกินไป การ์ตูน อนิเมะ ชิบิ ข้อความที่อ่านไม่รู้เรื่อง โลโก้ และลายน้ำ