Plakat Kolaż z Rwanego Papieru

Przekształć przesłane zdjęcie w pojedynczy, wysokiej jakości plakat artystyczny z rwanego papieru w stylu edytorialnym — nie kolaż z kilku obrazów. Użyj pionowej kompozycji dyptyku 3:4: góra zawiera prawdziwą, oryginalną fotografię, wyraźnie widoczną; dół odtwarza tę samą scenę jako „rekonstrukcję sceny z rwanego papieru”. Oba pasy są zbliżone wysokością, oddzielone czystą poziomą krawędzią — bez zamglenia, bez przenikania między nimi. Wygeneruj tylko front plakatu: bez ramki, bez ściany, bez makiety trzymanej w ręku.

Górny pas zajmuje około 47–50% kadru i wiernie zachowuje oryginalną fotografię. Zachowaj kąt widzenia, kierunek punktu zbiegu, nachylenie drogi, budynki po obu stronach, okapy, drzwi i okna, oznakowanie, pojazdy, rośliny, napowietrzne przewody oraz liczbę i postawę wszelkich osób, wraz z oryginalnym naturalnym światłem i kolorem. Zastosuj jedynie lekką korekcję kolorów w stylu magazynu podróżniczego i najcieńsze ziarno filmu; musi to nadal wyraźnie wyglądać jak prawdziwa fotografia. Niebo, nawierzchnia drogi lub spokojne części otoczenia mogą być naturalnie rozszerzone, aby pasowały do kadru, ale nie przemalowuj budynków, nie przesuwaj ludzi, nie zmieniaj pojazdów, nie rozciągaj, nie odbijaj ani nie duplikuj obiektu.

W dolnym pasie nie nakładaj po prostu papierowego filtra na ten sam kadr i nie składaj prostokątnych fragmentów zdjęć. Najpierw wybierz jedną dominującą linię zbiegu przestrzeni, główne fasady po obu stronach oraz jeden do trzech obiektów, które najlepiej identyfikują miejsce — pieszego, pojazd, latarnię, parasol, napowietrzne przewody, roślinę, znak lub dach. Aktywnie usuń powtarzające się szyby okienne, skomplikowane tłumy, nieistotne małe obiekty i szum fotograficzny, a następnie zreorganizuj to, co pozostało, w mniejszą, wyraźnie zarysowaną, fizyczną scenę z rwanego papieru.

Zrekonstruowana scena wypełnia około 60–82% dolnego pasa, wyśrodkowana lub lekko przesunięta, z około 20–35% ciągłego papieru w kolorze kości słoniowej pozostawionego wokół niej. Ponownie oceń skalę i hierarchię wizualną w stosunku do oryginału, tak aby najbardziej rozpoznawalny budynek, obiekt lub postać stały się kotwicą na arkuszu; nie przepisuj pełnej kompozycji fotografii. Małe, rwane okrągłe okienko może zostać dodane w białej przestrzeni, powiększając jeden rzeczywisty szczegół zaczerpnięty z oryginału, połączony z główną sceną pojedynczą grafitową strzałką.

Zbuduj fasady, nawierzchnię drogi, okapy, rośliny, niebo i postacie kawałek po kawałku z ręcznie rwanego matowego papieru włóknistego, cienkiego papieru ryżowego, tektury falistej, papieru kraft i odrobiny starego drukowanego materiału. Każdy główny kształt musi wyraźnie pokazywać widoczne włókniste, rwane krawędzie, lekkie nakładanie się, rzeczywistą grubość papieru, podniesione rogi i krótkie, naturalne rzucane cienie. Rwane krawędzie mogą być nieregularne, ale zarys sceny, kierunek przestrzeni, granice budynków i tożsamość obiektu muszą pozostać czytelne. Bez gładkich cięć wektorowych, bez krawędzi wycinanych laserowo, bez płaskich cyfrowych cieni.

Zaczerpnij kolorystykę w całości z powyższej fotografii, redukując jej złożoność do pięciu do siedmiu szarych odcieni papieru. Zbuduj szkielet z prawdziwych dominujących kolorów ścian, drogi, dachów, roślinności i ludzi, i zachowaj dokładnie jeden charakterystyczny akcent z oryginału — rdzawy czerwony, kobaltowy błękit, oliwkową zieleń lub cokolwiek, co faktycznie oferuje fotografia. Nie stosuj stałej japońskiej palety podróżniczej do każdej lokalizacji.

Tekst — generowany
Ułóż powściągliwą grupę ręcznie pisanego tekstu edytorialnego w białej przestrzeni w kolorze kości słoniowej po prawej lub poniżej: jeden nagłówek pisanymi wielkimi literami, składający się z dwóch lub trzech słów, wydestylowany z miejsca, tematu lub nastroju; cienka linia pod nim; mała numerowana notatka pod linią; i jedna linia opisowa nie dłuższa niż dwanaście słów. Tekst spokojnie spoczywa na pustym papierze i nigdy nie zakrywa sceny z rwanego papieru.